Hardlooplust en wintervet

Ik moet rennen. Er heeft zich wintervet onder mijn huid genesteld. Ik stap vastberaden in mijn supersonische loopbroek en strik mijn smetteloos witte schoenen. In die spiegel bekijk ik mezelf van top tot teen: wat een professional!

Met goede moed wandel ik naar het park achter mijn huis. Daar zet ik mijn eerste versnelde stappen in de frisse lentelucht. Mijn lijf schudt en trilt, van bil tot tiet. Ik zucht en steun, het zweet druppelt via mijn voorhoofd langs mijn wang en hals mijn t-shirt in. Ha dat voelt goed, inspanningsvocht! Vriendelijk knik ik naar fanatiek hijgende renvrienden en -vriendinnen. Zij snappen wat het is om af te zien.

Een vrouw haalt me in, ze is veertig schat ik. Ze ziet er nog fris uit. Mijn benen zijn zwaar en ik voel spieren op vreemde plekken. Ik probeer haar desondanks bij te houden en doe een beroep op mijn laatste reserves. Met een sterk staaltje doorzettingsvermogen pers ik er nog wat laatste metertjes uit. Ik stop, buig voorover en hap naar lucht. Mijn hart gaat tekeer, ik hijg als een mijnwerker met stoflongen. Het zit erop. Ik ben een kanjer! Dat was toch zeker een straffe 500 meter.

4 comments

  • 500 Meter is natuurlijk ook áfzien. :o]

  • Las het net op je twitter
    Ik ben ook weer begonnen met rennen kan nu na 3 a 4 maanden zo een 7 a 8 km ineens zonder te stoppen wel heel zwaar ik weeg nu nog 105 kg en ben een oude man 😉 gewoon doorgaan met trainen het zal steeds makkelijker en beter gaan.

  • zo lang het trillen bij de tieten stopt en de onderkin nog niet meedoet valt het allemaal reuze mee.

  • Wat een lief verhaaltje!
    Wel goed dat je weer bent begonnen. Ik ben zelf ook weer aan het werk om er nog zo’n 5 kilo af te trainen voor de zomer al is dat ook voor mij in het begin weer afzien.
    Succes met hardlopen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *