Oskar Matzerath

blechtrommel_bewHij is er opeens, buiten bij de visboer op de hoek. De witte plastic stoeltjes staan al klaar. Rood-wit-blauw omhelst een houten bord. Hier verkopen we Hollandse Nieuwe! Het doek was te kort, de onderkant is bijgeverfd.

Ik loop naar buiten, in mijn hand een witte plastic tas. Ik hoor getrommel en kijk naar links. Daar zit hij, achterop. Zijn moeder is snel even naar binnen gelopen: ‘Vier lekkerbekjes alstublieft’, ondertussen houdt ze haar zoon in de gaten. Eerst valt mijn oog op zijn blikken trommel, het heeft zo’n zelfde rood-witte circus rand. Pas daarna zie ik zijn gezicht. Hij is het, ik weet het zeker… Oskar Matzerath. Hij is wat dikker geworden en zijn haar wat langer. Maar hij is nog steeds klein, nog steeds het eeuwige kind. Oskarchen slaat wild met zijn stokken op het vel van zijn Blechtrommel. Hij heeft plezier. Als ik een foto van hem maak, draait hij met een ruk zijn gezicht naar me toe. Zijn ogen kijken me woest aan… ik druk af en glimlach naar hem. Hij lacht terug en trommelt trots verder.

One comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *