Haka’s in Geuzenveld

Denkend aan Holland zie ik brede vrouwen traag door oneindig grasland gaan… Eens in de zoveel tijd staan er van die grote exemplaren op het programma. Dan stappen we wat nukkig in de auto voor een reis naar het grauwe Geuzenveld, daar waar de vrouwen zich scheren en zelfs de trein niet stopt. In een verlaten hoek staat er de verweerde thuisbasis van P&T. Gebouwd in de vorige eeuw, toen Post en Telegrafie nog snel en hip was.

Op een slaperige herfstochtend in september mochten we weer. De koffie stond klaar, al de hele dag, op zo’n gezellige warmhoudplaat. We namen plaats in de kleedkamer, sjorden wat aan onze kousen en sloften uiteindelijk naar het veld. Daar stonden ze; briesend, snuivend, de tong uit de mond. Een Nieuw-Zeelandse haka in het hoge gras van Geuzenveld. Vrouwen met beminnelijke namen zoals Bep en Cora. We spraken elkaar moed in. ‘Zet je schrap, ze komen van achter, je hoort het op tijd.’ *bonk bonk bonk* Het geluid van een op drift geraakte kudde bizons.

We hadden die razende horde misschien moeten overvallen met spetterend combinatievoetbal. Ze gecontroleerd laten komen, om de oren slaan met bijtende counters. Mjah… het liep anders. Het kon namelijk best aardig voetballen. We kwamen amper over de middenlijn. Eenmaal voorbij die lijn stuitten we op bijzondere folklore: oud-hollandsch baffen. Een gekkie met een vlag riep dat we zijn reet konden likken. Het bleek de grensrechter te zijn. Ik kende de gewoonte niet en heb vriendelijk bedankt. Je wilt zo’n man immers niet in verlegenheid brengen, hij staat daar ook maar in zijn vrije tijd. Het lukte ons uiteindelijk ook de vlag te passeren en scoorden zelfs 2-1. Dat voelde goed, zo vlak voor rust. We namen ons van alles voor in de kleedkamer; vroeg druk zetten, compact spel, rust op het middenveld… Nou ja, je kent het wel. Wat kan ik er verder over zeggen? We kwamen uiteindelijk net iets te kort… techniek, snelheid, speelsters, conditie en gewicht. Het werd 7-1. Die tegengoals vallen gewoon altijd op een heel vervelend moment… oh en het gras was ook veuls te lang voor ons tikkie-takkie voebal. Dus.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *